logo

Ik voel me … als dit gedicht

Een trainingscentrum in de buurt van Pune (West-India), december 2006. Het zal de 5e of 6e dag geweest zijn van een meerdaagse training Geweldloze Communicatie onder leiding van Marshall Rosenberg. Zo’n tachtig mensen zaten bij elkaar om terug te blikken op de ervaringen van de dag. Eén van de Indiërs stond op en hief een lied aan om duidelijk te maken hoe hij zich op dat moment voelde. 
Dat schoot één van de Duitse deelnemers in het verkeerde keelgat. “Het is zo frustrerend voor me om me te verbinden met wat in jou leeft, als je je uit in een lied… we leren juist om woorden te vinden die dat makkelijker maken! Kun je niet gewoon zeggen wat je voelt en welke behoefte daar onder zit?!” 

Er ontstond een hoop commotie.  

Eén van de andere Indiërs verduidelijkte: “Er zijn in onze cultuur allerlei gedichten en verhalen en liederen die iedereen kent, en waarvan iedereen meteen de gevoelens en de behoeften begrijpt. Voor ons werkt zo’n lied dus juist heel verbindend.” 

In dat moment intrigeerde het voorval me enorm. En nog steeds grinnik ik als ik eraan terugdenk. Het was het zoveelste voorbeeld van de ervaring dat mensen zich op verschillende manieren uiten – individueel en als groep. Dat een gedeelde taal soms als smeermiddel kan werken en soms juist als zand in de raderen. En dat dat ook geldt voor de workshoptaal waarmee de intentie en vaardigheden van Geweldloze Communicatie worden gedeeld en geoefend in trainingen. Als ik over die taal enthousiast word, bestaat het risico dat ik uit het oog verlies dat er 100 andere manieren zijn waarop mensen verbinding zoeken met de wereld om hen heen. Dat zag ik voor mijn ogen gebeuren.

Vanochtend kopieerde ik een gedicht van Leo Vroman, en dacht terug aan India in 2006. Vromans gedicht verwoordt precies hoe ik me vandaag voel. Omdat het belangrijk voor me is om elkaar in deze dagen wat extra met schoonheid te bestoken, deel ik hem graag. Hier, in deze tempel van zinvolle dagbesteding, deze uitbaterij van zingeving, deze kakafonie van kennis en geluk: “En die mussen”.

In de vroeg avondzon
hippen 3 mussen
over ons balkon
en pikken intussen
naar onzichtbare dingen
Noemen ze hun tjilpen zingen
en liever nog proberen zij
de musheid te verhogen
tot grotere Musheid zoals wij
met onse mensheid pogen?

Een doel dat overbodig is
al prent ik ze graag in
dat hippen heus niet nodig is
en oorlog evenmin

(Leo Vroman)

Christiaan Zandt

Live Webinars NIEUW
Om bij te kunnen blijven dragen aan groei en ontwikkeling geven we nu ook 'onlive' trainingen.
Naar live-webinars